Binnenkort uit: De Bresjes

Op 31 maart zonder verzendkosten op de mat

Henk Bres leefde een leven van 12 ambachten en 14 ongelukken. Zijn meest in het oog springende beroepen: seksclub-eigenaar, uitsmijter, crimineel, hooligan, dierenactivist en beroeps-Hagenees. Vanwege de vele klappen op zijn kop kan hij niet zonder een extern geheugen: zijn Corretje. Sterker: als Corretje overlijdt, zorgt Henk dat hij in de gevangenis mag gaan wonen. Geen grap!

Deze (geactualiseerde) biografie beschrijft het leven van Henk en Corry tot in de meest intieme details. Met alle hoogte- en dieptepunten. Met veel lach en veel traan. Lezers die het tijdens het lezen droog houden, kunnen hun geld terugvragen bij Uitgeverij Buttkicken.nl.

reserveer nu!

Henk wie?

Tipje van de sluier

‘Wil je koffie?’

– Graag.

‘Corretje! Hij wil koffie!’

In de ene hoek van de witte hoekbank: een massieve man, leesbrilletje in het T-shirt gestoken, blauwwitte Adidas-slippers aan de voeten en niet van zins heel vaak op te staan. In de andere hoek een klein, goed verzorgd vrouwtje met een iPad in haar handen, die al decennia gewend is die lange, dikke reus te verzorgen. En die, zo zal blijken, fungeert als extern geheugen van de man. En verder is er Jimmy. Het hondje.

Als hij bij die nadere kennismaking zegt dat hij ‘nog niet kan schijten zonder mijn Corretje’, denk je na een uurtje toch: misschien was dat niet overdreven. Henk Bres is niks en kan niks zonder Corry Hendriks. Niet ‘schijten’, geen koffie zetten, geen huishouden runnen, geen financiële zaken regelen en al helemaal geen tientallen uren coherent vertellen over hoe het nou allemaal zo ver met hem heeft kunnen komen.

Zijn jeugd. Zijn hooligan-tijd. Zijn werk (ja, echt). De vrouwtjes. De criminaliteit. De seksclub. Zijn BN’er-tijd. Zijn activisme. De pedo-haat. De sportschooltijd. Geld. Misbruik. Naïviteit. Corretje. Waar het ook over gaat, het ‘extern geheugen’ moet hem op pad helpen, aanvullen en corrigeren.

Het schrijven van de biografie van Henk Bres zal een hels karwei worden. Want hij mag dan een gemeten IQ van 117 hebben (bron: Henk Bres), alle klappen die hij in de sportschool en op de voetbaltribune ook heeft gekrégen, hebben zijn langetermijngeheugen – to put it mildly – geen goed gedaan. Maar we besluiten die dag het wél te gaan doen.

Here’s the deal.

‘Ik wil er geen dingen in die nog niet verjaard zijn, Jan.’

– Snap ik.

‘Verder mag alles er in en lieg ik nergens over.’

– Da’s mooi. Ik heb ook nog wat dingetjes.

‘Zeg het eens, vriend.’

– Mijn vader is overleden aan kanker. Iedereen is of wordt wel met die ziekte geconfronteerd. Jij gebruikt elke drie zinnen het woord ‘kanker’…

‘Maar zo praten wij in Den Haag! We bedoelen er echt niks mee. Het is gewoon hoe wij de dingen zeggen. Net als we gekleurde mensen ‘bruinen’ noemen.’

– Ik ga die woorden regelmatig weglaten.

‘Is goed, vriend.’

– Verder gaat dat boek over jouw leven, het wordt geen folder voor de politieke partij waar je toevallig op stemt.

‘Dat hoeft van mij ook niet.’

– Tenslotte: we delen de opbrengst op fiftyfifty-basis.

‘Al wil jij alles hebben. Ik vind het een eer.’

– Geen gelul, fiftyfifty.

‘Oké. Denk jij echt dat mensen mijn boek willen lezen, Jan? Serieus?’

– Dat denk ik echt, Henk.

‘Kicken!’

reserveer nu!

Reserveer jouw exemplaar!

Gesigneerd, geen verzendkosten, 31 maart op de mat

reserveer nu!